“Beginnen met pleegkinderen als je 55 bent. Er waren mensen die verbaasd reageerden”

Ik mag aanschuiven aan de lunchtafel van To -60 jaar- en Raymond -63 jaar-. In de uitgebouwde woonkeuken staat een grote naai- en borduurmachine, de hobbyhoek van To. Verder ligt en staat er veel speelgoed. En de knusse achtertuin is duidelijk als speelplaats in gebruik. Niet direct wat men verwacht bij een stel jonge zestigers van wie de drie eigen kinderen al lang de deur uit zijn.

Maar ik ben dan ook op bezoek bij een crisispleeggezin. Sinds eind november 2010 wonen  Liane van bijna 6 en Fred die net 5 jaar geworden bij hen. Voor beide kinderen wordt  pleeggezin gezocht waar ze zolang mogen wonen als nodig is. 

Vanaf 2005 hebben 31 kinderen een veilig plekje gevonden bij deze pleegouders. De kortste opvang duurde anderhalve dag. Een jongetje heeft bijna 22 maanden bij hen gewoond, dat was de langste plaatsing. Foto’s van alle pleegkinderen die bij hen hebben gewoond hangen bij elkaar aan een muurtje….en op dat muurtje is nog ruimte voor meer foto’s.

Wanneer zijn jullie over pleegkinderen gaan denken?

Pleegzorg heeft er bij ons altijd al wel in gezeten. We weten niet precies meer wanneer we voor de eerste keer informatie hebben opgevraagd. Onze kinderen waren toen nog jong. In die periode kreeg To klachten en bleek ze een vorm van MS te hebben. Daardoor verdween de pleegzorg naar de achtergrond. We zijn daarna ook wel eens naar een informatie-avond geweest. Maar het duurde tot 2004 voor we ons echt hebben aangemeld. Een aantal mensen om ons heen reageerden wel verbaasd. Maar onze eigen kinderen vonden het direct een heel goed idee, en na de eerste verbazing vonden de meesten het toch echt bij hen passen. Het zorgen zit blijkbaar in mijn bloed, zegt To. En daarmee kunnen wij pleegkinderen wat bieden.

Hoe is de keus voor crisispleegkinderen gemaakt?

Na onze aanmelding bij pleegzorg in 2004 hebben we een voorbereidingscursus met andere nieuwe pleegouders gevolgd. In 7 avonden liepen we een stappenplan door. En in de gesprekken daarna met de begeleiders hebben we de keuze gemaakt. Hoewel we met opvoeden al veel ervaring hadden waren deze avonden toch leerzaam. Achteraf zeiden we tegen elkaar dat voor elke beginnende ouder een voorbereiding goed is. Omdat we in het voor- en najaar wel een paar weken met de caravan willen blijven reizen. We zijn dus niet continu beschikbaar, maar dat is dan wel te combineren met crisispleegzorg Bovendien vinden wij het op onze leeftijd niet meer passen als jonge kinderen echt bij ons opgroeien. Al onze pleegkinderen noemen ons trouwens ook opa en oma. De keus voor jongere kinderen hangt samen met de MS van To, waardoor ze vaak vroeg naar bed gaat. En pubers moet je juist vaak in  de avonduren aandacht geven.

Zijn pleegkinderen voor jullie anders dan de eigen kinderen?

We denken dat de pleegkinderen net als onze eigen kinderen het best gedijen als ze duidelijkheid en structuur van ons als opvoeders krijgen. Het grote verschil is wel dat je van een pleegkind bijna niks weet als het bij je komt. We moeten de kinderen leren kennen. En wij voelen heel duidelijk dat het onze eigen kinderen niet zijn, dat we een poosje voor ze willen en kunnen zorgen. Het is fijn dat we van bijna alle pleegkinderen ook hun ouders hebben leren kennen. Niet al onze pleegkinderen konden van ons uit weer terug naar de ouders. We zijn daarom blij dat er andere pleegouders zijn die het juist fijn vinden als kinderen langer in hun gezin blijven wonen.

Denken jullie er wel eens aan om met de pleegzorg te stoppen?

We voelen ons nog steeds vitaal en dat is natuurlijk wel een voorwaarde om het te kunnen blijven doen. Na één plaatsing hebben we getwijfeld of we wel door zouden gaan. Dat had niet eens te maken met het kind. We waren bij die plaatsing erg teleurgesteld in de samenwerking met de pleegzorgbegeleider en de gezinsvoogd. Gelukkig hebben we dit achteraf goed uit kunnen praten. Zelf hebben we daarvan geleerd dat we eerder en duidelijk moeten aangeven wanneer ons dingen dwars zitten.

We kunnen beter zeggen waarom we nog wel door willen gaan. We zien de kinderen soms als bange vogeltjes binnen komen bij ons. Maar binnen korte tijd zien we dat ze gaan zingen, dansen en dat er lichtjes verschijnen in hun ogen. Te weten dat kinderen flexibel zijn en dat we ze zien opbloeien, dat maakt dat we van de pleegzorg blijven genieten.

In de pleegzorgcampagne ‘ontdek de pleegouder in jezelf’ zijn er verschillende pleeggezinnen van Entréa die in de media vertellen over het pleegouderschap. Zo ook To en Raymond. Hun verhaal is ook te vinden op de website van pleegzorg Nederland.